Veinsaard

Veinsaard was een jonge geest in een oud lichaam, die genoegen schepte in het verzwelgen van kleine bodemdiertjes zonder ontsnappingskans. Uitbuiken duurde bij hem de hele dag en wonderwel was er nooit gerede twijfel omtrent zijn eetgedrag, daarentegen des temeer omtrent alles wat hierbuiten viel.

Naamschaam omarmde en collaboreerde met hem & haar en enterde mijn etablissement slechts visueel met een neurotische doodsverachting richting mijn winkelcamerasysteem.

Met zijn gebrekkige zintuigen kostte het hem sowieso meer moeite als de gemiddelde loonslaaf om te kunnen ontdekken waar hij trefvol zou kunnen enteren. Zijn doel was om de uiteindelijke sleutelrol te kunnen mogen opeisen voor zijn eigen wereld.

Een wezenlijkheid die niemand vermoedde en slechts bestond in zijn eigen beperktheid. Zijn opponent bleek namelijk onoverwinnelijk in geestkracht, momentum en visie en hij was ernorm jaloers op zijn ongebreidelde sociale vaardigheden en hoorpotentie.

Naamschaam besloot aan te vallen… herhaaldelijk en overvaak.

Grootwil wist, zag, lachte en evolueerde.

Hij had sinds de start van zijn nieuwe passie reeds meerdere telgen, vlooien en dorpsparasieten een onvermoede ziel-parering des aanschijns weten te spiegelen en was veel meer begaan met de meesterlijke gunkansfactor van de lieve wetenden.

Zijn kussen sliep al voordat zijn gehoor biddend zijn sloop raakte.

Hij wist dat dromen wensverbeelding van zelfkracht proberen te plagen en plachtte ommeer voor droomkracht in zelfverwezelijking.

Grootwil keek terug en en wist de ongenaaktheid van blootgeven te bekleden met de onverschillligheid van de kans, dat serene volwassenheid zijn volgende intellectuele vriend zou worden.

 

So, so you think you can tell  ?

 

Wishbone,

Meesterschoenmaker

 

P.S.

Het dorp van toen het is voorbij,

ik heb hun vaders nog gekend ,

ze kochten zoethout voor een cent ….